Eat Healty, Fight Back

Ervaringen met BED


Verhaal van Tineke


Persoonsgegevens

Naam: Tineke
Leeftijd: 41
Burgerlijke status: gescheiden
Woonsituatie: alleenstaand met zoon van 11
Opleidingsniveau: HBO
Studie/werk: leerkracht basisonderwijs

Streng voor mezelf

"Mijn eetbuien zijn zo rond mijn 20e jaar begonnen en langzaamaan steeds extremer geworden. De oorzaak ervan heeft bij mij vooral te maken met een gevoel van eenzaamheid, maar wat ook meespeelt is dat ik erg streng kan zijn voor mezelf, te streng. Het nare van een eetbuienstoornis is dat je je steeds slechter over jezelf gaat voelen, bij mij heeft dat zich uiteindelijk geuit in een depressie en ik ben me op een gegeven moment ook heel erg gaan afzonderen. Ik ging dan wel werken, maar kwam volledig leeg thuis en wilde eigenlijk niks liever dan een dekbed over me heen trekken en me niet meer in het openbaar vertonen."

Een maagband maakte het erger

"Door de eetbuien werd ik steeds zwaarder. Dat wilde ik natuurlijk niet, maar hoe raakte ik die kilo’s kwijt? Ik besloot een maagband te laten plaatsen en de risico’s van zo’n operatie op de koop toe te nemen. Met de kennis en ervaring die ik nu heb, zou ik dat nooit meer doen! De maagband werkte niet voor mij, want gezonde dingen als brood, vlees en groenten kon ik bijna niet eten, maar koek, ijs, chocola gingen er nog steeds prima doorheen. Mijn eetstoornis is uiteindelijk zelfs erger geworden in de periode dat ik een maagband had. Uiteindelijk moest de band er met spoed uit vanwege een complicatie. Met als gevolg dat de kilo’s er weer aan vlogen.. Mijn overtuiging was toen dat ik gewoon te veel at en geen wilskracht had om een dieet vol te houden. Nu weet ik dat ik een eetstoornis heb, en dat diëten absoluut geen oplossing bieden maar het eerder verergeren."

Een warm bad

"Gelukkig heb ik een punt bereikt waarop ik hulp ben gaan zoeken en ondertussen zit ik alweer een half jaar in behandeling bij Centrum Eetstoornissen Ursula. Het beginnen aan zo’n behandeling is natuurlijk best spannend, maar de groep ervaar ik als een warm bad. Het contact met groepsgenoten is zo fijn en veilig, want iedereen begrijpt wat ik doormaak. Ik heb hier echt het gevoel dat ik op mijn plek ben. Daarnaast is hier zoveel deskundigheid aanwezig."

Ik hoef niet alles perfect te doen

"Tijdens de behandeling ben ik een proces van bewustwording doorgegaan – en nog steeds. Ik realiseer me nu hoeveel energie de eetbuien me eigenlijk kosten. En dat de onterechte negatieve gedachten die er vaak mee gepaard gaan – ik ben slap, ik heb geen wilskracht – juist averechts werken en de negatieve vicieuze cirkel in stand houden. Daarnaast zie ik nu in dat je een eetstoornis hebt, en niet bent. Dat is een wezenlijk verschil! Regelmatig kan ik tegen mezelf zeggen: ik hoef het niet altijd perfect te doen. En dat geldt voor alles, de behandeling hier, maar ook voor bijvoorbeeld mijn rol als moeder en vriendin. "

Weer leren om te voelen

"Zelf heb ik het meeste aan de psychomotorische therapie (PMT). Ik ben geneigd vooral veel te denken en vind voelen best lastig. Normaal gesproken ging ik dan ook eten zodra er een gevoel opkwam, want eten dempt je gevoel. Het is best eng, maar bij PMT leer ik weer te voelen. Ik kan hier trouwens eindelijk weer genieten van bewegen. Naast het bewegen als onderdeel van de behandeling, badmintonnen we veel in de pauzes en hebben dan veel plezier met elkaar! Er is wat dat betreft een goede balans tussen inspanning en ontspanning."

Steun uit omgeving hard nodig

"Waar ik voorheen van eetbui naar eetbui leefde, ben ik tijdens de behandeling hier een maand achtereen eetbuivrij geweest. Er zit weer structuur in mijn eetpatroon en als ik nu toch een eetbui heb, zijn het niet meer de hoeveelheden van vroeger en ik sla geen normale maaltijden meer over. Ik merk dat ik de steun uit mijn omgeving hard nodig heb bij het in stand houden van de positieve veranderingen. Mezelf isoleren helpt me niet, afspraken maken met anderen om bijvoorbeeld samen te gaan eten of bewegen wél."

Neem het serieus

"Als ik de behandeling afrond, hoop ik geen eetbuien meer te hebben en goed met eetdrang om te kunnen gaan. Ook hoop ik weg te gaan met meer zelfvertrouwen, het vermogen meer bij mezelf te blijven en het besef: het is goed zoals het is. Ook als het niet volledig lukt te bereiken wat ik wil bereiken, ook als mijn verhaal geen ‘succesverhaal’ is, is het goed. En wie weet.. is het wel leuk een eetclubje op te richten met mijn groepsgenoten! Zo kunnen we gezamenlijk blijven werken aan onze doelen. Mijn tip aan mensen met een eetbuienstoornis is: neem het serieus en praat er over. Het is helaas niet iets wat vanzelf verdwijnt dus het is belangrijk iemand in vertrouwen te nemen, je huisarts of iemand in je omgeving."

 
Manja Cheng | 13 december 2011 14:59 | 0 reacties | Reageer!

Reageer op dit bericht


Je reactie wordt eerst gechecked door een moderator voordat deze geplaatst wordt!

Je naam :
Je E-mail adres : (optioneel, wordt niet getoond)
Website : (optioneel)
Wat wil je kwijt? :
CAPTCHA Image
Ik kan de code niet lezen
Letters hierboven :