Eat Healty, Fight Back

Ervaringen met een eetstoornis NAO


Interview met Emily

Persoonsgegevens

Naam: Emily
Leeftijd: 21
Burgerlijke staat: relatie
Woonsituatie: samen met haar vriend
Opleidingsniveau: WO
Studie: Master Klinische Psychologie

Wanneer is je eetstoornis ontstaan?

"Op zestienjarige leeftijd ben ik begonnen met lijnen. Ik had toentertijd een vriendje dat hield van veel en ongezond eten, waar ik in het begin ook graag aan meedeed. Zo konden we samen wel een heel wit brood aan tosti's wegwerken. Voor die tijd kon ik alles eten wat ik wilde zonder aan te komen, maar dat veranderde. Door mijn eetpatroon van toen was ik een beetje chubby geworden, en die extra kilootjes wilde ik er graag weer afkrijgen door wat gezonder te gaan eten. Mijn vriend wilde ook afvallen, maar het lukte hem niet zo goed. Mij lukte het wel, iets té goed."

Zag je aankomen dat je een eetstoornis zou ontwikkelen?

"Nee, ik had nooit gedacht dat het zo ver zou komen. Ik vond mezelf namelijk nooit echt te dik en het was ook niet mijn bedoeling om graatmager te worden. Ik had een bepaalde grens in gedachten - gezond gewicht voor mijn lengte en bouw - en toen ik daar op zat was ik daar ook heel tevreden over. Ik zag er echt weer goed en gezond uit. Maar op een gegeven moment werd dat gewicht een magische grens in mijn hoofd; ik mocht daar niet meer boven komen. Een van de redenen was dat ik met dit figuur opeens aandacht kreeg van jongens, wat ik eerder nooit zo kreeg en dat wilde ik graag behouden. Om daarvoor te zorgen, moest ik een marge hebben vond ik. Zodat ik, als ik een keer een eetgelegenheid zou hebben waar ik van aan zou komen, alsnog niet over die grens zou gaan. Dat was het begin van mijn eetstoornis en het is snel gegaan. In april begon ik met afvallen, in oktober zat ik er diep in."

Wat zijn denk je factoren geweest waardoor je een eetstoornis hebt ontwikkeld?

"Ik voelde controle over het eten, iets dat ik in mijn leven eigenlijk niet voelde. Op school moest ik hard werken omdat ik dyslexie heb, veel harder dan mijn klasgenoten. Ik maakte altijd planningen, maar het lukte nooit om me daar aan te houden. Met het eten lukte me dat op een of andere manier wel. Daarbij voelde ik me door het afvallen waardevol. In de eerste drie klassen van de middelbare school ben ik gepest, waardoor ik me minderwaardig was gaan voelen. Ik weet eigenlijk nog steeds niet precies waarom ik gepest werd. Ik denk omdat ik minder ver was in mijn ontwikkeling dan de andere vijf meiden in de klas (we zaten in een klas met zes meisjes en eenentwintig jongens). Zij waren al bezig met make-up en jongens. Ik niet. Ik wilde liever nog in bomen klimmen, vadertje en moedertje spelen, dat soort dingen. Misschien is ‘gepest' niet helemaal het juiste woord; ik werd vooral genegeerd en buitengesloten. Ik was altijd alleen in de pauzes en voelde me niet gezien. Ook voelde ik me opgesloten in mijn eigen huis. Want waar ik ook kwam, die meiden waren er ook: op school, in de wijk waar ik woonde en ook op hockey. En die confrontatie vermeed ik liever.

In de vierde klas kreeg ik een relatie met mijn toenmalige vriendje. Het was een boom van een vent die ook op mijn school zat. Waarschijnlijk was het meer de angst voor hem dan zijn populariteit, maar mensen respecteerden hem. Wij hadden elkaar toevallig nog nooit gezien op school en leerden elkaar dan ook buiten school kennen. Vanaf dat hij me min of meer onder zijn hoede nam, werd ik meer geaccepteerd. Toch bleven de sociale spanningen als ik naar school ging bestaan. Mijn klasgenoten deden nu wel normaal tegen me, maar ze hadden me wel drie jaar lang het leven zuur gemaakt! Toen ik positieve aandacht kreeg nadat ik was afgevallen, had ik het gevoel dat mensen tegen me opkeken. En ik werd opeens ook voor het eerst ‘echt' gezien, om iets wat ik zélf was of had gedaan."

Merkte je omgeving dat je een eetstoornis aan het ontwikkelen was?

"Mijn ouders aten altijd al wel gezond. Mijn moeder is slank van zichzelf, maar mijn (stief)vader heeft juist de neiging om alles te eten wat los en vast zit en daardoor aan te komen. Mijn moeder let dus altijd op het eetpatroon van mijn vader. Om die reden werd door mijn ouders 's avonds al nooit koolhydraten gegeten, deze stonden er alleen voor mijn broertje en mij. Het was voor mij dan ook heel makkelijk om deze te laten staan, dat werd immers normaal gevonden. Mijn ouders aten echter wel voldoende koolhydraten overdag, terwijl ik dat niet meer deed. Ze hadden pas iets in de gaten toen ik er al te ver in zat."

Hoe heeft je eetstoornis zich verder ontwikkeld?

"Na anderhalf jaar bereikte ik mijn dieptepunt. Precies in het midden van de periode dat ik een eetstoornis had, want ik heb er drie jaar mee gekampt. We zouden met de familie naar Afrika gaan in de vakantie en omdat we daar waarschijnlijk vooral veel koolhydraten zouden gaan eten, moest de marge tot mijn magische grens van mezelf nog groter zijn. Ik maakte toentertijd ook foute berekeningen wat betreft calorieën. Ik vond namelijk dat alles wat ik binnenkreeg ook weer verbrand diende te worden door te sporten en ‘vergat' dat mijn lichaam vanzelf al heel veel verbrandt, zonder dat ik daar ook maar iets voor hoef te doen. Ik at dus nauwelijks meer dan dat ik er afsportte, veel te weinig dus. Het gekke is dat ik - volgens de BMI criteria - nooit ondergewicht heb gehad, waardoor ik officieel gediagnosticeerd was met de niet anderszins omschreven eetstoornis. Behalve het ondergewicht, had ik wel alle andere kenmerken van anorexia. Zo menstrueerde ik ook niet meer. Voor mijn lichaam zat ik dus wel degelijk op een gewicht onder de maat. Waarschijnlijk is mijn lichaam in de spaarstand gegaan en heeft alles wat het nog kreeg, vast proberen te houden."

Waardoor ging het na dat anderhalve jaar weer opwaarts?

"Mijn eye-opener en daarmee het keerpunt van mijn eetstoornis was een programma dat ik op de televisie zag samen met mijn moeder. Het ging over een meisje dat extreem gezond probeerde te eten, waardoor het juist niet meer gezond werd. Net als ik had zij geen ondergewicht. Voor mij werkte het als een soort bevestiging; dat je blijkbaar ook een serieus eetprobleem kunt hebben als je geen ondergewicht hebt. Mijn moeder is toen het gesprek aangegaan hierover. Sindsdien is er altijd openheid over geweest. Ook van mijn kant naar haar toe en naar mijn huidige vriend. Mijn moeder heeft me nooit gepusht. Ze zei altijd: "Als je in behandeling wilt, moet je daar klaar voor zijn, het zelf willen en het dus zelf aangeven." Wel was ze er soms bij als ik me ging wegen, lette ze op mijn eten en maakten we daar samen afspraken over. Mijn vriend hielp me hier ook bij. Eigenlijk hebben we echt met z'n drieën vooral, de eetstoornis aangepakt. Met hun hulp ben ik weer op gewicht gekomen. Maar, de gedachten bleven. Toen heb ik me aangemeld bij PsyQ. Ik heb daar vijf gesprekken gehad met een diëtiste, die me ontzettend hebben geholpen en een gesprek met een psycholoog. Meer bleek niet nodig."

Op welke manier heeft de diëtiste je zo geholpen?

"Ze heeft me geholpen om anders te denken over voedsel en over mijn lichaam. We bespraken altijd wat ik eng vond, waarom ik dat vond en welke gedachten daar achter zaten. Zij kon me dan meestal vertellen dat mijn gedachten niet klopten en uitleggen hoe het dan wel zat. Ik moest ook direct een basis eetlijst gaan volgen van haar. Ik was ervan overtuigd dat ik daar (nog veel meer) van zou aankomen, maar zij was heel stellig en zei dat het helemaal goed zou komen. Ik ben toen dat experiment aangegaan. Eigenlijk heb ik het alleen gedaan om haar te overtuigen van mijn gelijk. Maar niets bleek minder waar. Doordat ik regelmatig en genoeg ging eten, ging mijn lichaam uit de spaarstand en viel ik de eerste week zelfs af. Daarna ben ik wel iets aangekomen, maar mijn gewicht stabiliseerde zich al snel op een gewicht dat bij me past. Gelukkig kreeg ze gelijk. Toen ik met de psycholoog ging praten, had ik het licht dus al gezien. En wat was het heerlijk: ik kan nu nog steeds ‘zo veel' eten en toch op gewicht blijven. Het grappige is ook dat koolhydraten drie jaar lang mijn vijand zijn geweest, terwijl ik brood nu het lekkerst vind wat er bestaat. Na de gesprekken met de diëtiste en psycholoog, heb ik de cursus Ga je eigen weg gevolgd bij het ITIP. Deze cursus voor jongeren, over het kiezen van je eigen levenspad en het onderzoeken wat daarvoor in de weg staat, heeft me ook erg geholpen. Het was een intensieve groepscursus, heel leerzaam. Daar heb ik onder andere geleerd dat anderen mij helemaal niet raar of anders (meer) vinden."

Je vertelde dat je diëtiste je irreële gedachten aanpakte. Heb je een voorbeeld van de gedachten die je had?

"Nou, bijvoorbeeld die rare berekeningen omtrent calorieën binnenkrijgen en verbranden. Maar de meeste opvallende verandering vond ik dat mijn gedachten en angsten over eten naarmate ik steeds beter ging eten, als sneeuw voor de zon verdwenen. Dat had ik me eerder niet voor kunnen stellen: mijn gedachten kwamen toch automatisch op, hoe kon ik dat dan ooit uitschakelen? Toch was het zo. En ook mijn lichaamsbeeld is (weer) normaal geworden. Ten tijde van mijn eetstoornis zag ik mezelf relatief dun voor het eten, en dik na het eten of na het wegen. Dat vond ik een bizarre gewaarwording, want ik wist dat er niet zo'n groot verschil kon ontstaan in zo'n kort tijdsbestek. Een van de twee beelden klopte dus niet en er zat dus iets niet goed, besefte ik me. Momenteel zie ik mezelf weer realistisch. Nagenoeg hetzelfde, ietsje zwaarder in de winter dan in de zomer en ietsje voller tijdens mijn menstruatiecyclus. Eten heeft hier geen invloed meer op. Natuurlijk ben en voel ik me wat lichter 's ochtends dan 's avonds, maar dat klopt ook en heeft volgens mij iedereen."

Hoe ga je nu met eten om?

"Ik volg nog steeds het ritme van een eetlijst, maar wel op gevoel. Ik merk dat als ik niet regelmatig eet, ik echt trek krijg en flauw word. Om de twee uur eet ik dus wel wat en ik zorg er altijd voor dat ik iets bij me heb, voor het geval dat. De controle willen hebben over eten is er zo goed als af. Laatst was ik ergens waar ze appeltaart als middageten hadden. Dat vond ik gek, maar ik heb wel gewoon meegedaan. Ik heb zelfs anderhalf stuk gepakt, omdat het anders echt te weinig was. Een ander voorbeeld is dat ik tegenwoordig nooit meer van tevoren weet wat ik die avond ga eten. Ik heb nog steeds niet veel behoefte aan friet of iets dergelijks, maar daar ben ik van huis uit ook niet mee opgevoed. Ik houd nu eenmaal meer van gezond voedsel. Gezond voedsel heeft voor mij nu wel een veel bredere (en daarmee een daadwerkelijk gezonde) betekenis dan tijdens mijn eetstoornis. Wanneer ik bijvoorbeeld uit ben geweest en iedereen een frietje gaat halen, dan hoeft dat wat mij betreft niet zo. Maar, dan haal ik bijvoorbeeld wel een broodje als snack. Heel soms heb ik nog wel eens gedachten over eten en afvallen, en vind ik het eten van bepaald voedsel nog wel een beetje eng, zoals chocoladetaart. Maar ja, ik heb ook geleerd dat dat best mag. Daarmee vind ik mezelf niet direct ‘eetgestoord', anders blijf je jezelf ook bestempelen met (eet)stoornissen. Wat dat betreft ben ik ook milder geworden naar mezelf toe."

Wat is het verschil tussen Emily met eetstoornis en zonder?

"Haha, dat is een wereld van verschil! Toen ik nog een eetstoornis had was mijn lichaam er sowieso zwaar aan toe. Ik had geen menstruatie meer, mijn haar was dof, ik had pijn bij het zitten en hartkloppingen. Mijn benen deden ook pijn als ik bijvoorbeeld een trap opliep. Ik moest daarna dan ook altijd zitten en uithijgen voor ik door kon. Ik was continu bang om flauw te vallen. Verder was ik heel prikkelbaar, somber, zei ik alle sociale gelegenheden af en had concentratieproblemen. Zelfs een gesprek volgen was voor mij bijna onmogelijk. Nu ben ik vrolijk en doe ik allemaal leuke dingen. Voorheen was ik alleen maar bezig met (niet) eten. Niet alleen geestelijk, ook als je kijkt naar de activiteiten die deed. Ik had toentertijd oprecht het idee dat ik geen tijd had of ooit zou krijgen om me met nog meer bezig te gaan houden dan ik al deed. Nu heb ik zoveel tijd en ruimte in mijn hoofd over! Ik kan me nu ergens op focussen, waardoor taken me uiteindelijk altijd wel lukken. Ik heb echt het gevoel alles aan te kunnen. Het belangrijkste verschil met de tijd toen ik een eetstoornis had, is dat ik mezelf nu gewoon leuk vind. Zowel qua uiterlijk als innerlijk."

Wat doe je nu anders waardoor je geen eetstoornis meer ‘nodig' hebt?

"Wat helpt is dat mijn omgeving op me blijft letten. Vooral mijn moeder en mijn vriend weten precies hoe het zit en kunnen vaak aan mij zien als ik het een keer moeilijk heb met eten. Dan vragen ze of ik dat zelf ook doorheb en zo ja, of ik weet waar het door komt. Daar hebben we het dan over; het gesprek blijft open. Ook praat ik uit mezelf nu sneller en makkelijker."

Veel mensen met een eetstoornis vinden het moeilijk om motivatie te vinden voor herstel. Wat zou je tegen hen willen zeggen?

"Ik zou ze vooral willen aanraden om het loslaten van hun eetstoornis als experiment te zien. Je kunt altijd nog terug als het je ‘aan de andere kant' niet bevalt. Verder zou ik willen benadrukken dat een eetstoornis zonde is van je leven; je kunt zoveel meer. Eigenlijk kun je alles doen wat je wilt, want je wordt niet meer beperkt door je eetstoornis. Wanneer je zo restrictief eet kun je bijna niets meer doen, want niets voelt meer veilig. Ten slotte zou ik mensen willen adviseren om een doel voor zichzelf te bedenken, waar je het allemaal voor doet. Voor mij was een reis naar Australië mijn grote doel. Met een eetstoornis had ik dit nooit gekund of gedurfd, en had ik er waarschijnlijk ook niet van kunnen genieten. In het begin van mijn herstel deed ik het vooral voor mijn omgeving (wat in het begin volgens mij ook helemaal zo erg nog niet is), maar later deed ik het echt voor mezelf. Mijn reis heb ik uiteindelijk gemaakt, helemaal gezond. Dit avontuur waarbij ik twee maanden alleen heb rondgetrokken in een vreemd land heeft me bevestiging gegeven dat ik capabel genoeg ben om zelf alles te regelen en te rooien, dat ik in staat ben om met leuke mensen in contact te komen en nog veel meer."

 
Manja Cheng | 5 september 2011 12:09 | 2 reacties | Reageer!


Reactie van Moniek

Hoi emily,
Eindelijk iemand gevonden die precies t zelfde heeft meegemaakt als waar ik nu in zit. 1ding is anders, mijn basislijst van de dietist volg ik niet meer ik ben er 13kilo van aangekomen terwijl dat niet de bedoeling was en mn lichaam stabilisteerd nogsteeds niet. Ik word er dood ongelukkig van. Ik hoop dat je misschien tips hebt, of jou basislijst met mij wil delen
Wil je me emailen. Moniekvesch@hotmail.com
Ik hoop dat je me kan heklen

Donderdag 30 juli 2015 20:37


Reactie van Tessa

Hoi, ik herken dit ook at 600 cal en versportte er 900 maar gebruikte ook veel laxeermiddelen, steeds na afbouwen hiervan kom ik aan dat is vochtbalans geef het de tijd maar dat llukt steeds niet, ben het aankomen na 9 weken dan zaten ik moet compenseren.Ik heb het gevoel altijd aan die ondermaatse eetlijst te blijven zitten{volgens dietiste}ik kan het aankomen niet verwerken, volgens mij blijf ik eeuwig in de spaarstand!!

Dinsdag 17 november 2015 20:42

Reageer op dit bericht


Je reactie wordt eerst gechecked door een moderator voordat deze geplaatst wordt!

Je naam :
Je E-mail adres : (optioneel, wordt niet getoond)
Website : (optioneel)
Wat wil je kwijt? :
CAPTCHA Image
Ik kan de code niet lezen
Letters hierboven :