Eat Healty, Fight Back

Ervaringen met boulimia


Interview met Maartje


Persoonsgegevens

Naam: Maartje
Leeftijd: 24
Burgerlijke staat: samenwonend
Woonsituatie: met vriend
Opleidingsniveau: HBO
Werk: pedagoog

Wanneer is je eetstoornis begonnen?

"Sinds mijn basisschoolperiode ben ik veel met gewicht en (niet) eten bezig geweest. Voornamelijk omdat ik op hoog niveau heb geturnd, waarbij je al van jongs af aan moet letten op wat je eet. Ik zag het zelf als verplichting dat ik dun was en weinig woog. In groep zes begon ik met lijnen en calorieën tellen. Braken deed ik voor het eerst toen ik twaalf jaar was. Van mijn twaalfde tot mijn zestiende heb ik anorectische periodes gehad. Op mijn zestiende raakte ik geblesseerd waardoor ik niet meer kon turnen. De mogelijkheid tot extreem veel sporten verdween. In die periode ontwikkelde ik boulimia. Ik at nog steeds weinig tot niets maar doordat ik niet meer zoveel kon sporten kwam ik aan. Op een middag alleen thuis heb ik ongeveer al het eetbare in huis opgegeten. Zo ontstonden mijn eetbuiten. In het begin had ik er één per week, dit werden er steeds meer. Deze stoornis was voor mij moeilijker te verbergen en mijn ouders begonnen iets te vermoeden. Na een lang en moeilijk traject van schaamte en ontkenning, heb ik ze om hulp gevraagd en ben ik in therapie gegaan. Ik was bijna negentien toen ik de behandeling afrondde."

Heb je zelf een verklaring voor de ontwikkeling van je eetstoornis?

"Bij turnen op hoog niveau speelt gewicht (en uiterlijk) een belangrijke rol. Daar wordt dan ook veel naar gekeken en over gesproken. Dit is voor mij een aanleiding geweest om te gaan lijnen, wat zich helaas uitmondde in een eetstoornis. Dat ik in het lijnen doorsloeg, heeft denk ik te maken met mijn ontzettende bewijsdrang, mijn perfectionisme. Leren heb ik nooit makkelijk gevonden, in tegenstelling tot mijn zus die zowel de basisschool als de middelbare school fluitend heeft doorlopen. Ik vond mezelf zoveel ‘minder' als ik me vergeleek met haar. Ik wilde ook graag uitblinken. Omdat dat niet kon door middel van schoolprestaties, besloot ik heel bewust uit te blinken in dun zijn. Niet eens in sporten, maar in dun zijn. Daarbij zou er ook een component van aanleg mee kunnen spelen. Mijn tante en haar zoon hebben ook een eetstoornis gehad; mijn tante had anorexia en mijn neef boulimia. Gelukkig zijn ook zij allebei hersteld."

Wat haalde je uit je eetstoornis? Met andere woorden, waardoor werd je eetstoornis in stand gehouden?

"Mijn eetstoornis werd in stand gehouden door de verslaving aan controle. Of in ieder geval, het gevoel van controle. Dat gevoel maakte me sterk. Ik wilde de eetstoornis niet loslaten; naast mijn grootste vijand was het inmiddels ook mijn beste vriend geworden. Een vriend waar ik trots op was. Als ik mensen zag eten, vooral mensen die ik stevig of dik vond, voelde ik me groots van binnen. Ik kan zonder eten, dacht ik dan, ík wel. De angst dat ik aan zou komen en dik zou worden als ik normaal zou gaan eten en leven was zo groot, dat ik liever niks at. En als ik wel at, dit er weer uitbraakte."

Hoe ben je van je eetstoornis afgekomen?

"In mijn anorectische periode had niemand iets door; alle meisjes die turnden waren dun en ik had genoeg leugens en trucjes paraat om ervoor te zorgen dat ik niet hoefde te eten. Toen ik boulimia kreeg at ik bijna niks tot helemaal niks, totdat ik een eetbui kreeg. Dan verdween soms de halve voorraad die mijn moeder in de kelder bewaarde en dat begon op te vallen. Net als sporen van braaksel in het toilet, in de douche of zelfs op mijn kleding. Ik gaf soms wel zeven keer per dag over! De aderen in mijn keel gingen kapot waardoor ik ook vaak bloed opgaf. Ja, dat vond ik wel eng. Maar het was geen reden om te stoppen. Zelfs niet toen mijn moeder op een gegeven moment huilend naast me stond en ik desondanks móest overgeven. Als ik dat niet deed verdween de controle, dat voelde voor mij als falen. En dat wilde ik niet.

Mijn breekpunt kwam midden in een nacht. Door een spin, gek genoeg. Die zat in mijn slaapkamer en hoewel ik normaal gesproken helemaal niet bang ben voor spinnen raakte ik enorm in paniek. Ik heb zo hard gehuild dat mijn moeder wakker werd. Toen ze me kwam troosten heb ik haar om hulp gevraagd. Pas toen had ik door dat het zo niet verder kon. Die nacht sliep ze bij mij op mijn kamer. De dag daarna nam ze me mee naar de dokter en twee dagen later zat ik tegenover een psycholoog."

Heeft de therapie je geholpen?

"Ik heb zowel groepstherapie gehad als individuele therapie. Ik kan me nog herinneren dat ik tijdens groepstherapie vroeg waar mensen de hele dag aan dachten. Mijn gedachten gingen toentertijd namelijk alleen maar over eten, niet eten en gewicht. Het leek me zo fijn om daar niet 24 uur per dag mee bezig te zijn. Ik ben twee jaar in therapie geweest. De opdrachten en gesprekken hebben me absoluut geholpen. Langzamerhand stopten de eetbuien en het overgeven, en ging ik weer normaal eten. Vlak voor mijn negentiende verjaardag mocht ik stoppen met de therapie. Spannend, want ik woonde toen net op kamers. Mijn ouders vonden het verschrikkelijk moeilijk me uit huis te laten gaan. Nog steeds ben ik ze zo dankbaar dat ik toen toch op kamers mocht. Ik heb een nieuw leven op kunnen bouwen, kunnen beginnen met een schone lei. Ook dat zie ik, naast de therapie die ik heb gehad, als redding."

Kun je zeggen dat je er nu helemaal vanaf bent?

"Een eetstoornis zie ik als een open wond die langzaam dichtgaat. Dat is bij mij gebeurd, gelukkig. De wond is dicht maar het litteken heb ik nog. Het heeft mij gevormd tot wie ik nu ben. Ik denk dat ik het litteken mijn hele leven zal houden maar ik heb geleerd dat te accepteren. Ik heb er heel veel van geleerd en ik ben er uiteindelijk een sterker mens van geworden. Het ergste en het moeilijkste om te accepteren vind ik dat ik misschien geen kinderen meer kan krijgen. Dat idee doet me iedere dag pijn maar ik houd me vast aan de mogelijkheid, dat het goed komt. Ik ben wel ontzettend blij dat ik nu een gelukkig leven leid waarin eten niet centraal staat. Daar ben ik alle mensen die mij hebben geholpen heel erg dankbaar voor."

Hoe gaat het nu met eten?

"Gelukkig gaat dat nu goed. Ik woon samen met mijn vriend, die heel goed kan koken en zelfs kok is geweest. Ik vind het leuk om samen met hem te koken en te eten. Een aantal jaar geleden had ik niet gedacht dat ik eten ooit weer leuk zou vinden. Wat betreft de controle, ik heb geleerd los te laten. Soms grijp ik er even naar terug; dan let ik een week heel goed op wat ik eet. Maar ik weet nu waar de grens ligt, de obsessie is eraf."

Wat is de reden dat je hieraan mee wilde werken?

"Dit jaar studeer ik af als pedagoog. Ik heb vorig jaar een meisje begeleid die een eetstoornis aan het ontwikkelen was en mij om hulp vroeg. Het was voor mij ontzettend moeilijk haar te helpen. Wat zij vertelde en meemaakte lag zo dicht bij mij. Ik wilde haar niet vertellen dat ik zelf ook ooit in haar schoenen stond, dat vond ik niet professioneel. Ondanks dat het veel energie kostte haar te helpen, gaf het wel heel veel voldoening haar te behoeden voor de enorme pijn en ellende die een eetstoornis met zich meebrengt. Door mijn ervaring te delen hoop ik dat ik mensen kan helpen, of hen in ieder geval bewust kan maken van wat een eetstoornis met je doet."

Denk je dat Featback zinvol kan zijn voor mensen met eetproblemen?

"Ja, dat denk ik zeker. Het is zo moeilijk om steun te vinden in de eenzaamheid van een eetstoornis. Ik was vaak te moe, verdrietig of gespannen om de gezelligheid van vrienden op te zoeken. Bovendien gaan sociale situaties heel vaak gepaard met eten. Als je een eetstoornis hebt probeer je juist die situaties te vermijden. Door middel van Featback, en Proud2Bme, kun je op een anonieme manier contact vinden. Ik vind het heel erg goed dat deze sites zorgen voor mensen met een eetstoornis, hun ogen proberen te openen en ze steunen in het gevecht."

 
Manja Cheng | 14 juni 2011 13:48 | 2 reacties | Reageer!


Reactie van Chantal

Beste Maartje

Wij sturen een mail vanuit het Wellant College te Rijswijk. Wij doen de opleiding voedingsspecialist niveau 4 in het 2e leerjaar.

Wij hebben onlangs een opdracht gekregen van het vak Voeding en psychologie.

Hierbij behandelen we de ziektebeelden anorexia en boulimia nervosa. Dit is natuurlijk een heel ruim, en gevoelig onderwerp en wijzelf kunnen aardig wat vertellen erover, maar zouden het super vinden als een aantal vrouwen of -en mannen hun ervaring willen delen met ons.
De klas bestaat uit ongeveer 18 leerlingen. Dit houdt in dat je jouw ervaring met ons deelt en eventueel vragen wilt beantwoorden over de ziekte die jij hebt meegemaakt. Wij zullen vooraf zelf natuurlijk het nodige vertellen aan de klas. Als je het voor de klas staan of het openlijk vertellen erg lastig of wellicht wat eng vindt kan er ook een enquête afgenomen worden en nemen wij dit op. In beeld of niet in beeld, dat is geheel je eigen keuze.

Wij zijn opzoek naar vrouwen en-of mannen die al een tijd genezen zijn, als dit mogelijk is en vrij zijn om met ons hun ervaring te delen.

Kort samengevat, zou jij jouw verhaal wellicht willen vertellen aan ons. Als je voor de klas staat niet wilt, begrijpen we dat. Wij zouden dan wel misschien een enquête willen afnemen bij jou en het dan opnemen.

Ik hoop snel van jou te horen

Groetjes

Chantal en Khacheef
Wellant College, Rijswijk

Woensdag 12 oktober 2016 10:06


Reactie van Manja Cheng

Beste Chantal en Khacheef,

Ik heb jouw vraag neergelegd bij onze ervaringsdeskundigen. Als een van hen in wil gaan op jouw vraag dan neemt zij zelf contact op met jullie.
Heel veel success met jullie opdracht.

Vriendelijke groeten,
Manja Cheng
Psycholoog Featback

Donderdag 3 november 2016 12:06

Reageer op dit bericht


Je reactie wordt eerst gechecked door een moderator voordat deze geplaatst wordt!

Je naam :
Je E-mail adres : (optioneel, wordt niet getoond)
Website : (optioneel)
Wat wil je kwijt? :
CAPTCHA Image
Ik kan de code niet lezen
Letters hierboven :