Eat Healty, Fight Back

Ervaringen met boulimia


Interview met Margriet


Persoonsgegevens

Naam: Margriet
Leeftijd: 44
Burgerlijke staat: single
Woonsituatie: op zichzelf
Opleidingsniveau: MBO
Werk: ervaringsdeskundige bij Featback en Proud2Bme, en lid van de cliëntenraad van PsyQ

Hoe zijn jouw eetproblemen ontstaan?

"Ik ben altijd erg gevoelig geweest; als kind had ik al ADD (Attention Deficit Disorder). Ik kon bijvoorbeeld slecht tegen geluiden, was snel overprikkeld en kon me niet goed concentreren. Ik bleef achter bij de rest en voelde me erg onzeker omdat ik er niet bij paste. Ik had ook moeite met het verwerken van mijn emoties, dit uitte zich in mijn eetgedrag."

Speelden de thema's eten, uiterlijk en gewicht vroeger een belangrijke rol in je omgeving?

"Binnen het gezin waarin ik opgroeide was iedereen heel dun, behalve ik. Ik had een normaal gewicht, maar dacht dat ik dik was. Eten, uiterlijk en gewicht speelden binnen ons gezin zeker een grote rol en ook in de rest van de familie. Ik had een nicht die het ‘perfecte modellenfiguur' had, waar iedereen zich aan mat. Mijn moeder was ook dun en daar was ze erg trots op. Er heerste een soort norm dat je dun moest zijn en ik ben dan ook vaak aangemoedigd om af te vallen. Ik had ook familieleden met overgewicht. Achteraf gezien denk ik dat sommigen van hen ook een eetstoornis hadden, maar dat heb ik nooit zo met hen besproken."

Wanneer zijn je eetproblemen begonnen?

"Rond mijn 10e jaar kreeg ik verschillende opmerkingen vanuit mijn omgeving over mijn uiterlijk en gewicht. Deze waren in principe niet vervelend bedoeld (zoals dat mijn oma zei dat ik zo snel groeide toen ik inderdaad erg de lucht inschoot), maar bij mij vielen ze toentertijd verkeerd en kwamen ze hard aan. Mijn interpretatie was dat ik te dik zou zijn enbesloot op mijn 11e jaar om af te gaan vallen door minder te gaan eten. Dit resulteerde in het tegenovergestelde: ik kreeg juist periodes waarbij ik teveel ging eten en ontwikkelde eetproblemen. Het eten zorgde voor afleiding van lastige emoties en het bood me troost. Mijn moeder wist er wel van aangezien ze lege verpakkingen onder mijn bed vond, maar deed daar niets aan. In die tijd werd er nauwelijks gepraat over dit soort dingen. Laat staan dat hiermee naar de dokter werd gegaan. Mijn ADD is overigens ook pas veel later herkend en gediagnosticeerd."

Hoe heeft het eetgedrag zich verder ontwikkeld?

"Tussen mijn 10e en 14e jaar was mijn eetgedrag wisselend. Altijd als er een stressfactor was werd het erger. Al zou ik mijn eetgedrag tot mijn 14e jaar nog niet echt een eetstoornis noemen. Op mijn 14e kreeg ik mijn eerste depressie, waarna ik ook BED (Binge Eating Disorder) heb ontwikkeld. Ik zat toen op de MAVO. Door mijn ADD moest ik naar een lager schoolniveau dan ik waarschijnlijk zou hebben aangekund als ik geen concentratieproblemen had gehad. Ik was heel gedisciplineerd, in tegenstelling tot de rest van mijn klas, en werd gelijk "het stuudje". Ik ben toen op een dag betast door een jongen uit mijn klas, waarna de rest van de klas me uitlachte en me ‘preutse trut' noemde. Dit had een grote impact op mij, te meer omdat ik ook twee familieleden had die handtastelijk waren. Ik kon niet omgaan met het feit dat ik vrouw werd. Ik voelde me vies en lelijk en praatte er met niemand over. Op mijn 15e heb ik, waarschijnlijk als reactie daarop, anorectische periodes gehad.

Van mijn 16e tot mijn 20e jaar is het eigenlijk best goed gegaan. In die tijd ben ik naar de HAVO gegaan en ben daarna een jaar gaan werken. De HAVO was een rustpunt. Ik was ouder dan de rest en de leerstof kende ik al. Ik voelde me vertrouwd en prettig. De mensen uit mijn klas waren serieuzer dan dat ik gewend was en ik voelde me geaccepteerd. Daar had ik ook vriendinnen. Ook het jaar werken vond ik heel fijn. In de periode daarna, toen ik naar de modeopleiding ging, is het weer bergafwaarts gegaan. In principe genoot ik erg van de opleiding omdat ik daar mijn creativiteit in kwijt kon. Tot het moment dat ik verliefd werd op een jongen van mijn opleiding. In die periode ontwikkelde ik Boulimia Nervosa. Niet alleen had ik eetbuien, maar ik leerde ook de trucjes kennen om daar weer vanaf te komen. Ik ging overmatig bewegen en laxeren met behulp van bepaalde thee. In die tijd ontwikkelde ik ook een bipolaire stoornis(manische periodes afgewisseld met depressieve)."

Hoe komt het dat die verliefdheid zo'n impact had op je (eet)gedrag?

"Ik wilde aantrekkelijk voor hem zijn. En ik had van huis uit al geleerd dat aantrekkelijk zijn gelijk stond aan dun zijn.Daarbij was er een jaarlijkse modeshow van onze opleiding, van mensen die een collectie hadden. Als je maat 34 had, kon je meelopen als model. Ik wilde ook opvallen, me als Assepoester voelen die op het bal aankomt. Maar maatje 34 was not me. Mijn beeld werd echter wel bevestigd; de modellenmaat was het ideaalbeeld. In die tijd schreef ik veel gedichten over wat er zo mooi was aan dun zijn en dat ik er ook zo uit moest zien. Ik dacht ook dat als ik dun zou worden, ik dan wel tegen die jongen zou durven zeggen dat ik verliefd op hem was. Ik heb dat uiteindelijk nooit durven doen."

Het gaat nu veel beter met je, hoe is dat zo gekomen?

"Op een gegeven moment moest ik voor mijn opleiding een jaar stage lopen bij verschillende modebedrijven. Dit vond ik verschrikkelijk; ik had veel moeite met mijn stagebegeleidster en de jongen waar ik verliefd op was zou ik een jaar niet meer zien. Maar toen kwam ik terecht bij mijn laatste stage: een grote matenzaak. Iets beters had me niet kunnen overkomen. Op mijn 22e kwam ik erachter dat mijn beeld van ‘normaal gewicht' totaal niet klopte. Niet maatje 34 bleek het gemiddelde van de Nederlandse vrouw, maar maat 42. In die periode ben ik gaan inzien dat ik er onrealistische maatstaven op nahield en helemaal niet dik was. En dat ik een probleem had. Ik heb toen mijn weegschaal weggedaan en ik ben gestopt met het overmatig bewegen en laxeren. Mijn eetbuien ben ik toen gaan plannen. Ik had ze nog wel nodig om me te kunnen uiten, maar doordat ik het gecontroleerd deed en mezelf die keren toestond, werd het schuldgevoel minder.

Wat me verder ook heeft gesterkt zijn de moeilijke relaties die ik heb gehad. Ik heb verschillende mannen gehad die heel denigrerend waren, ook over mijn lichaam. Eerst werd ik daar altijd nog onzekerder van, mijn eetgedrag verslechterde dan ook altijd in die periodes, maar uiteindelijk ben ik er alleen maar sterker van geworden. Ik kreeg er op een gegeven moment genoeg van en besloot dat ik me niet meer wilde inlaten met mensen die mijn eigenwaarde geen goed deden, enbeter mijn eigen beste vriendin kon worden. Ik zal tenslotte altijd met mezelf te maken hebben. En daarbij, hoe kun je je laten liefhebben als je dat zelf niet eens doet?"

Hoe gaat het nu met eten?

"Over het algemeen gaat het goed; ik heb geen eetstoornis meer. De ene keer eet ik meer dan een andere keer, maar dat mag ook van mezelf. Ik eet waar ik zin in heb en verbied mezelf niets meer. Verbieden werkt alleen maar averechts. Ik ben nooit in therapie geweest voor mijn eetproblemen en ben de strijd altijd alleen aangegaan. Ik durf wel te zeggen dat ik hersteld ben. Hersteld zijn heeft voor mij niet zozeer te maken met de afwezigheid van problemen, maar met weten hoe je met die problemen om moet gaan."

Wat heeft jou geholpen om van je eetproblemen af te komen?

"Aan de ene kant ben ik heel nuchter, praktisch ingesteld en oplossingsgericht. Ik wil graag blijven leren en groeien, dus ik blijf altijd bezig. Ik ben echt een autodidact; ik zoek vaak allerlei informatie op en lees veel boeken. Waar ik bijvoorbeeld veel aan heb gehad zijn de boeken van Alice Miller zoals Het drama van het begaafde kind en De opstand van het lichaam. Ook heb ik cursussen gevolgd, zoals een autonomiecursus die me erg heeft geholpen. Verder ben ik veel met spiritualiteit bezig, waardoor mijn zelfliefde erg is gegroeid. Ik probeer alles altijd positief te zien. Mijn ‘rugzak' niet als ballast te zien, maar als gereedschap. En mijn negatieve eigenschappen te accepteren en de positieve kanten daarvan te zien. Ik merk dat ik steeds minder aan het (ver)oordelen ben en dat vind ik heel fijn. Dat geeft me rust. Tenslotte heeft medicatie (voor de bipolaire stoornis en nu ook voor de ADD), de hulp van professionals (individuele therapie van een psycholoog voor het omgaan met mijn depressies, later ook individuele gesprekken en groepstherapie voor de behandeling van de bipolaire stoornis) en het praten met mensen in mijn omgeving me ook erg geholpen."

Wat is de reden dat je als ervaringsdeskundige bent gaan werken?

"Ik hoop ermee te bereiken dat mensen zich minder gaan schamen voor hun (eet)problemen en zich meer gaan openstellen. Ook hoop ik mensen weer een gevoel van controle en hoop voor de toekomst te kunnen geven. Als ik ook maar één iemand zou kunnen bereiken door mijn werk als ervaringsdeskundige, dan zou ik daar al intens van kunnen genieten."

 
Manja Cheng | 2 maart 2011 14:43 | 0 reacties | Reageer!

Reageer op dit bericht


Je reactie wordt eerst gechecked door een moderator voordat deze geplaatst wordt!

Je naam :
Je E-mail adres : (optioneel, wordt niet getoond)
Website : (optioneel)
Wat wil je kwijt? :
CAPTCHA Image
Ik kan de code niet lezen
Letters hierboven :