Eat Healty, Fight Back

Ervaringen met boulimia


Interview met Sophie


Persoonsgegevens

Naam: Sophie
Leeftijd: 28
Burgerlijke staat: single
Woonsituatie: op zichzelf 
Opleidingsniveau: WO
Werk: beleidsadviseur

Wat is je ervaring met eetstoornissen?

"Ik heb zelf eetproblemen gehad die zich uiteindelijk ontwikkeld hebben tot een eetstoornis. Tussen mijn 14e en 16e jaar had ik anorectische neigingen. Dit hield in dat ik periodes had waarin ik heel streng lijnde en veel afviel, afgewisseld met tijden waarin ik juist weer veel aankwam door normaal te eten. Er was één periode waarin ik echt heel dun was. Toen menstrueerde ik ook niet meer. Dat was mijn eye-opener. Daarbij kwam dat een meisje in mijn klas anorexia had; er bleef lichamelijk bar weinig van haar over en daar schrok ik erg van. Dát moet bij mij niet gebeuren, dacht ik. Toen is het twee jaar best goed gegaan. Ik heb daar verder geen verklaring voor, maar het speelde gewoon even niet zo'n rol. Vanaf mijn 18e jaar ging het echter mis. Het ging weer bergafwaarts en ik ontwikkelde boulimia nervosa. Op mijn 23e jaar ben ik daar uiteindelijk van genezen."

Heb je zelf een verklaring voor de ontwikkeling van je eetstoornis?

"Ik denk dat ik sowieso wel aanleg heb voor verslavingen (boulimia wordt vaak vergeleken met een verslaving). Mijn vader is zeer verslavingsgevoelig en heeft ook een alcoholverslaving gehad. Verder ben ik vanaf mijn kindertijd al in aanraking gekomen met eetstoornissen. Een aangetrouwd nichtje had anorexia, net als een vriendin van mijn moeder, en mijn moeder zelf kon ook het nodige lijnen. Dat het op mijn 18e bergafwaarts ging, had volgens mij verschillende oorzaken. Ten eerste had ik een lastige thuissituatie; mijn ouders lagen in scheiding. Mijn moeder was daar heel emotioneel onder, mijn vader was niet te bereiken omdat hij toen licht manisch-depressief was en mijn broer had zijn eigen problemen. Ik wilde vooral niemand tot last zijn en de harmonie en vrede koste wat kost bewaren. Ik dacht zelf: zolang het op school maar goed gaat, dus ik werkte keihard om goede cijfers te halen. Dat jaar was mijn examenjaar, dat voor mij heel stressvol was en daarmee een tweede reden was waarom het bergafwaarts ging. Een derde factor was de relatie die ik toentertijd had. Die relatie was voor mij een vlucht, maar zeker niet in positieve zin want die jongen deed eigenlijk heel naar. Ik geef hem niet de schuld, maar het was wel de druppel. Ik had al een negatief zelfbeeld en hij kleineerde me."

Wat haalde je uit je eetstoornis? Met andere woorden, waardoor werd je eetstoornis in stand gehouden?

"Het duiken in eten was mijn overlevingsstrategie. Ik voelde me erg alleen en vond troost in het eten. Het was mijn veilige haven. Verder kon ik in mijn relatie toen mijn grenzen totaal niet aangeven en liet ik het allemaal maar gebeuren. Daarbij stortte alles om me heen in en had ik het gevoel dat ik nergens meer grip op had. Ik zocht houvast en dat vond ik in mijn eetgedrag. Het was mijn ding, het enige waarvan ik het gevoel had dat ik er controle over had. Ten slotte was het voor mijeen manier om met mijn emoties om te gaan. Het was een heftige periode en ik verkeerde in een hopeloze thuissituatie waar ik voor mijn gevoel niets aan kon veranderen. Ieder mens zou daar boos of verdrietig van worden, in ieder geval emotioneel. Ik voelde helemaal niets, dacht ik. Op dat moment wilde ik ook niets voelen. En niets uiten omdat ik niemand tot last wilde zijn. Ik wilde alles zelf doen: Sophie kan het wel alleen. Bullshit natuurlijk. Ik stopte het allemaal weg en stortte me op het eten."

Hoe ben je van de boulimia afgekomen?

"Op mijn 22e ben ik in therapie gegaan. Ik had al eerder besloten dat ik ervoor in behandeling wilde, maar ik heb toen nog een half jaar op de wachtlijst gestaan. Ik zat destijds in mijn tweede studiejaar en kreeg na een periode vol spanningen een complete ‘nervous breakdown'. Ik was niets meer, een vaatdoek. Ik kon geen prikkels aan, ik kon me niet meer concentreren en was alleen nog maar aan het huilen. Dat in combinatie met de eetbuien en het overgeven. Boulimia is lichamelijk heel zwaar verslavend. Ik wilde wel stoppen, maar het lukte niet; je geest kan wel willen maar je lijf wil niet meer. Je lijf is zo ingesteld op die rushes, op dat fijne gevoel. Het is gewoon een keiharde drugsverslaving. Om terug te komen op je vorige vraag, die lichamelijke verslaving hield mijn eetstoornis ook in stand.

Op een gegeven moment, toen ik weer boven de wc-pot hing, stelde ik mezelf de vraag: wil ik op deze manier verder leven? Nee, ik wilde gezond zijn. Ik had toen ook al last van hartkloppingen en van alle andere symptomen die in het rijtje stonden van lichamelijke gevolgen. Voor mij was het de keuze: dood op mijn 40e of in therapie. Ik koos voor het laatste. Toen heb ik mijn omgeving ingelicht en om hulp gevraagd. Mijn moeder wist al wel van mijn eetprobleem, maar ik ben blij dat zij nooit heeft ingegrepen. Als je van een verslaving af wilt komen moet het echt vanuit jezelf komen. Als mensen gaan trekken kan het averechts werken. Ik heb mijn moeder daar achteraf ook voor bedankt en ben heel trots op haar. Het moet heel moeilijk voor haar zijn geweest om daar geen grip op te (willen) hebben. Al was ze natuurlijk hartstikke bezorgd. Ik ben uiteindelijk een jaar in behandeling geweest. Dat is nu 5 jaar geleden, dus ik heb mijn lustrum haha! Ik had één keer in de week een dagdeel groepstherapie en daarnaast gezinsgesprekken."

Kun je zeggen dat je er nu helemaal vanaf bent?

"Ja, absoluut. Geen haar op mijn hoofd die nog aan een eetbui of braken denkt. Bah, nee. De ‘eetstoornisstem' is weg bij mij en ik ben niet meer bezig met hoe mijn lichaam eruit ziet. Af en toe weet ik niet precies hoe anderen mij zien, dat is het enige. Maar ik kan ook niet weten hoe anderen mij zien en dat doet er ook niet meer toe. Ik merk het natuurlijk wel aan mijn kleding als ik een beetje ben aangekomen, want dan zit het niet meer lekker. Maar ja, dan is er nog geen man overboord. Meestal ga ik dan meer bewegen; pilates-lesjes op de sportschool en wat meer lopen. Op mijn eten letten doe ik niet. Het triggert, het werkt niet en bovendien vind ik eten veel te lekker. In therapie heb ik trouwens een eed aan mezelf gezworen: ik ga nooit meer op dieet! Het is heerlijk! En het werkt want diëten zijn funest. Ik kan nu ook echt genieten van eten. Soms koop ik bijvoorbeeld een zak bonbons voor mezelf, zalig!

Ik zal nooit een slanke den worden, dat was ik als klein kind al niet (al ben ik ook nooit dik geweest, totaal niet). Sommige dingen gaan gewoon over zelfacceptatie: zo ben ik, dit is mijn natuur, dit is mijn bouw. Als ik nu niet van mijn lichaam houd, dan houd ik nooit van mijn lichaam. En je lichaam is fantastisch, kijk naar wat het allemaal kan! Nee ik ben niet graatmager, maar er zijn genoeg mannen die mijn lichaam prachtig vinden. En wat is nou belangrijker? Haha!Natuurlijk blijft eten mijn achilleshiel, maar ik heb het inmiddels heel snel in de gaten als zich risicosituaties voordoen. Eten is in principe geen issue meer, maar zodra ik weer meer met eten bezig ben dan normaal is het een signaal."

Wat doe je nu om niet weer in het eten te duiken?

"Als ik iedere dag mediteer, ben ik veel meer in balans. Dan draait eigenlijk alles vrij goed, ook mijn emoties. Dus ik weet van mezelf dat ik dat moet blijven doen, al is dat soms lastig. Het effect is enorm: ik ben veel kalmer, kan veel meer aan en ik ben veel minder angstig. Als ik merk dat het minder met me gaat, is het de truc om op tijd mensen te bellen, mijn gedachten en emoties op papier te zetten en proberen te relativeren. Dus jezelf uiten en steun zoeken, dat werkt! Al slaat iemand maar een arm om je heen, iets heel kleins, je voelt je opgelucht. That's it, heel simpel eigenlijk. Ik zie om hulp vragen nu niet meer als mensen tot last zijn, maar als iets heel fijns. Zelf wil ik ook dat mijn vrienden naar me toe komen voor hulp. Je moet het wel ervaren: ervaren dat het oplucht en ervaren dat je geen last bent. En degenen die jou wel een last vinden of niet dichter bij jou willen komen -ik heb dat zelf nog niet meegemaakt- zijn gewoon niet je vrienden. Laat ze gaan. Jij wordt er niet minder door."

Is je contact met mensen in je omgeving veranderd?

"Ja heel duidelijk. Tijdens mijn verslaving leefde ik voor de eetbuien. Je bent als een junk en als ik de eetbuien niet linksom kreeg, dan wel rechtsom. Op een gegeven moment werd het in sociale contacten dus ook lastig. Ik trok me terug, was erg in mezelf gekeerd en ik loog. Daardoor had ik heel oppervlakkig contact. Omdat ik mezelf zo negatief bejegende, kreeg ik daarbij ook veel negativiteit terug. Ik heb echt verschil gemerkt toen ik liever voor mezelf werd. Toen veranderde de hele buitenwereld. Ik kreeg veel makkelijker contact. Wezenlijker contact ook. Inmiddels heb ik de meest leuke vrienden, waar ik toen van droomde maar die ik op dat moment niet had. Wat een ervaring!"

Wat heeft het overwinnen van jouw eetstoornis je opgeleverd?

"Op een gegeven moment moest ik het natuurlijk vertellen. Eén van mijn grootste angsten was dat mensen me voorgek zouden verklaren. Maar er was niemand die dat deed. Iedereen zei: logisch dat je hulp zoekt en wat goed dat je er aan gaat werken! Ik besefte me dat ik helemaal niet gek was; alleen al het feit dat er zoveel mensen zijn met hetzelfde probleem. Ik was ook bang dat ik voor eeuwig een stempel opgedrukt zou krijgen, maar dat is niet zo. Het is wel een ziekte, maar van ziektes kun je genezen. Soms als ik me onzeker voel over iets dan denk ik: ik heb een eetprobleem overwonnen, dus ik kan heel erg veel! Dat geeft me zo'n boost! Zo'n YEAH-gevoel. Tot op de dag van vandaag heeft het hele traject me heel veel opgeleverd. Lichamelijk, psychisch, sociaal en spiritueel."

Wat is de reden dat je hieraan wilde meewerken?

"Ik wil mensen helpen met mijn ervaring. Om te laten zien dat hetgeen waar je het meest bang voor bent, in de realiteit iets is waar je heel goed mee om blijkt te kunnen gaan. En dat vaak datgene waar je heel bang voor bent, niet eens bestaat in realiteit. Bovendien is het zonde als je je leven laat leiden door angst of door dingen die niet bestaan. Het leven is zo mooi! Natuurlijk heeft het de nodige kartelrandjes, maar daarnaast liggen er elke dag ook zoveel mooie dingen op je deurmat. Als je ervaart dat de dingen die er wel zijn helemaal niet zo beangstigend zijn, sterker nog, dat die dingen vaak juist fantastisch zijn (dat iemand jou bijvoorbeeld hulp aanbiedt), dan groei je daarvan. Door het aan te gaan, kom je alleen maar dichterbij andere mensen te staan en dichterbij jezelf. Ik hoop dat mijn verhaal een steuntje in de rug kan zijn voor mensen om te gaan werken aan hun genezing."

Denk je dat Featback zinvol kan zijn voor mensen met eetproblemen?

"Ja, heel zinvol! Als dat er was geweest toen ik met eetproblemen kampte, had ik veel eerder steun gevonden. Zonder mijzelf gelijk bloot te geven, wat ik toen niet durfde. Toen ik 15 was ben ik al een keer bij een psycholoog geweest. Ik heb toen aangegeven dat ik ‘rommelde met eten' en ervan af wilde. Die man zei echter dat hij het wel begreep omdat ik het ook gewoon heel zwaar had. Hij deed helemaal niets. Vanaf toen dacht ik dat alle psychologen hetzelfde waren en heb ik de hulpverlening de rug toegekeerd. Als Featback toentertijd had bestaan (en de website www.Proud2Bme.nl waar ik steun had kunnen vinden bij lotgenoten), had ik misschien wel nooit boulimia gekregen. Ik was me namelijk al heel bewust van mezelf en van het feit dat de manier waarop ik met eten omging niet gezond was. Je kunt het natuurlijk nooit zeker weten, maar ik had er beslist veel aan gehad.

Door Featback had ik me minder alleen gevoeld. Dat is denk ik ook één van de ergste dingen in een eetstoornisperiode: dat je je zo alleen voelt, terwijl je het helemaal niet bent. Featback zou me uit mijn isolement gehaald kunnen hebben en ervoor kunnen hebben gezorgd dat het makkelijker was om hulp te zoeken. Zodra je je eigen problemen accepteert en ze deelt met anderen, wordt het in het normale getrokken. Het is geen griepje nee, maar het is ook niet onoverkomelijk. Mits je er aan wilt werken.

Wat ik heel goed vind is dat er mensen achter het monitorings- en feedbackprogramma zitten. Er is een contactpunt en je weet dat er mensen zijn voor jou die je willen helpen. Daarnaast vind ik het ook goed dat de keuze om extra contact te hebben aan jezelf wordt gelaten. Dat is perfect. En dat het anoniem is. Dat is essentieel in de eerste stap. Ik weet 100% zeker dat ik er wat aan gehad zou hebben.Op dit moment zou ik Featback niet gaan gebruiken. Ik zou nu ‘gewoon' mijn vrienden bellen als er iets zou zijn. Maar ondanks dat ik het nu niet nodig heb, sluit ik niet uit dat ik er ooit gebruik van ga maken. Ik ben in ieder geval heel blij dat het bestaat!"

 
Manja Cheng | 3 maart 2011 14:37 | 12 reacties | Reageer!


Reactie van just a soul

Hey ,
Ik zit ongeveer in dezelfde situatie . Ook op mijn 15de beginnen vermageren , ze hadden me dan als anorexia bestempeld en ben naar psychologen moeten gaan. Deze strijd heeft tot mijn 18de geduurd en dan ben ik een jaar goed geweest. Dan ben ik weer gaan vermageren met jojo effect en ben ik heel mager geworden tot 20-21 jaar. Ineens vond ik het gwn niet mooi en ben ik beginnen eten en liep het allemaal mis . Ook mijn lichaam had oncontroleerbare vreetbuien waar ik dingen deed die ik niet meer wist. Ik ben op paar maand 20 kg verdikt en nu blijf ik maar verdikken. Natuurlijk was dit veel te snel en oogde dit niet mooi op mn lichaam waardoor ik het wou stoppen maar kon niet dus kreeg boulimia.Ik moet zeggen echt aan calorien denk ik niet meer maar geraak maar niet van die dagelijkse gewoonte vanaf.Ik krijg nu natuurlijk ook neveneffecten en mn lichaam weet niet goed wat met de cellulites te doen , hormonen uit balans enzo...Heb vandaag net mediteren wat geleerd en hoop dat dit zal helpen. Maar verder weet ik het niet meer..

Zaterdag 31 januari 2015 02:45


Reactie van Masja Ninck Blok

Beste Just a Soul,

Wat heftig en naar om te lezen. Doe je ook al mee met ons programma? Wellicht dat dat ook een stap zou kunnen zijn. Hopelijk kan Featback je wat steun en tips geven, en/of je eventueel helpen passende hulp te zoeken.

Heel veel sterkte en succes!
Met vriendelijke groet,
Masja Ninck Blok
Psycholoog Featback & Centrum Eetstoornissen Ursula

Woensdag 11 februari 2015 09:09


Reactie van Engeltje99

Heeeii lotgenoten,

Heftige en mooie verhalen allemaal! Ik heb ook een eetprobleem, maar zit er nog maar kort in... Alleen het besef is er en ik wil er op zich wel aan werken, maar ik weet niet hoe en ben bang dat ik te snel te veel aankom. Ik heb een vorm van orthorexia maar ook symptomen van anorexia... Zouden jullie me wat tips kunnen geven om van de gedachtes af te kunnen komen?

Dinsdag 17 maart 2015 19:54


Reactie van Thalita

Ik ben ook altijd een mollig meisje geweest. Rond mijn 16 jaar beginnen stiekem eten en overgeven. Ik ben nu 28 en doe dit nog steeds ongeveer zo'n 2 keer per week. Ik ben afgevallen, maar heb soms jojo-effect. Ik sport wel vaak. Is beperkte boulimie gevaarlijk of valt 2 keer wel mee. Ik wil er eigenlijk niet vanaf want ik vind eten zonder te verdikken leuk, maar heb wel al tandproblemen en gescheurde mondhoeken gehad. Voor de rest heb ik niet veel nadelen. Mijn huid veroudert de laatste tijd wel, maar ik weet niet of dit ligt aan het overgeven? Mijn haar is sinds de puberteit ook verdund, maar dit kan ook aan andere factoren liggen, lijkt me. Ik zie dus geen reden om te stoppen met eten en kotsen. Niemand weet dit en wil dit ook zo houden.
Alvast bedankt voor het advies!

Donderdag 23 april 2015 21:14


Reactie van Kssscht

Hey,
Ik richt mijn reactie aan de eerste reactie van "just a soul". De situatie is voor mij echt volledig herkenbaar. Ik ben altijd iets breder geweest en ben zeer sterk beginnen afvallen. Ik werd enorm mager en ging extreem sporten. Mijn familie begon zich zorgen te maken en ik raakte enkele vrienden kwijt. Zo ben ik uit pure frustratie extreem veel beginnen eten. Ik ben ook 20 kilo bijgekomen en het lukt niet goed om er vanaf te geraken. Ondertussen is de eerste 5 kilo er al vanaf, maar ik blijf ook nog steeds ongeveer één keer in de week overgeven. Ik wil hier echt een einde aan maken en op een gezonde manier tot een stabiel gewicht komen. Is er een manier waarop we in contact kunnen geraken en dit samen kunnen oplossen? Ik denk dat het mij enorm zou helpen om er met iemand over te kunnen sms'en of praten.
Groetjes

Zondag 17 mei 2015 17:44


Reactie van Masja Ninck Blok

Beste allen,

Wat goed om te merken dat de verhalen hier op de site jullie raken. Het lijkt me zeker goed als jullie hier verder over willen praten met elkaar. Op Featback is echter geen lotgenotencontact. Wel zou je dan naar Proud2Bme.nl kunnen gaan. Zelf begeleid ik daar ook een groeps-chat op zondagavond, dus wees welkom. Ook kun je dus meedoen aan het zelfmonitorings- en feedbackprogramma van Featback om je eigen gedrag in de gaten te houden. Je kunt hierbij wel eenmalig een persoonlijke ondesteuning ontvangen, maar niet veel langer (het is geen online therapie). Wel zou je ook nog contact kunnen opnemen met Netwerk Eigenwaardig, om wat langer emailcontact te hebben met een ervaringsdeskundige. Voor al deze sites, zie www.hulpbijeetproblemen.nl

Overigens is braken zeker heel schadelijk en riskant voor je gezondheid, zeker als je het al lang en vaak (wat 2 keer per week zeker is) doet! Ik raad aan hier echt hulp bij te zoeken en hier zo snel mogelijk mee te stoppen.

Sterkte en succes allemaal. Hartelijke groet,
Masja Ninck Blok
Psycholoog Featback

Vrijdag 14 augustus 2015 11:50


Reactie van Iemand01

heey
Ik denk dat ik boulimia heb, want k heb al een paar keer geprobeerd te kotsen. Dit lukte niet dus ben ik maar gaan compenseren met op andere momenten heel gezond eten. Ik wil het niet aan mijn ouders vertellen want ik ben bang dat ze zich ermee gaan bemoeien. Wel heb ik het al aan een vriendin verteld. Ook wil ik graag naar een psycholoog ofzo alleen weet ik niet of dat kan zonder mijn ouders erbij te betrekken.
Xxxx

Vrijdag 9 september 2016 17:13


Reactie van Manja Cheng, Psycholoog Featback

Beste Iemand,
Wat goed van je dat je besloten hebt dat je naar een psycholoog wilt gaan. Ik denk dat dat een goede keuze is. LIjkt me goed om te bespreken met je huisarts en de psycholoog wat een goed moment is om je ouders erbij te betrekken. Ik kan me goed voorstellen dat je het lasting vindt om het met hen te delen. Wellicht heb jjij iets aan het forum of de chat op de website van proud2bme. Daar kun je met anderen met vergelijkbare ervaringen chatten over jouw Eigen problemen en hoe je hiermee kunt omgaan.
veel sterkt en success!

Manja Cheng
Psycholoog Featback

Dinsdag 13 september 2016 15:43


Reactie van S.

Hei,

Mijn pycholoog heeft maanden terug boulima heb. Ik en me ouders hadden het er erg zwaar mee. Ik ben op genomen geweest en ben 2 maanden gestopt met laxeermiddel. Ongeveer 4 maanden gelden ben ik weer begonnen ik slik soms een pakje pakje per dag. Ik durf het mijn pycholoog niet te vertellen omdat ik bang ben wat ik weer word opgenomen en dat wil ik niet want ik zit in me examen jaar.
Wat moet ik doen?
X

Donderdag 15 september 2016 19:30


Reactie van Manja Cheng, Psycholoog Featback

Beste S.,
Wellicht heb jjij ook iets aan het forum of de chat op de website van proud2bme. Daar kun je met anderen met vergelijkbare ervaringen chatten over jouw Eigen problemen en hoe je hiermee kunt omgaan.
Deze website is daar niet zo geschikt voor.
Daarnaast is het toch belangrijkom het wel met ieman dte bespreken en het niet voor jezelf te houden.
Heel veel sterkte,
Manja Cheng, Psycholoog Featback

Dinsdag 11 oktober 2016 12:05


Reactie van RTH

Hallo allen,
Ik heb sinds een dik halfjaar last van moodswings. Begonnen met mijn thesis die ik moet schrijven waarvan ik het gevoel heb dat ik blokkeer. Goed ja, dat gebeurt wel eens meer in de examens ook en ik voelde me wel niet helemaal okee maar ik kan ook echt wel genieten van de leuke momenten nog zoals mijn hobby's. Af en toe komt daar eens een huilbui bij, waarop alles hopeloos lijkt. Een dikke maand geleden ben ik op momenten waarop ik me niet goed voelde begonnen met in de suikers te vliegen. Het begint altijd met eentje (wat ervoor ook perfect kon) maar ik eindig altijd met een stuk of 10. Erna voel ik me dan slecht (misselijk door de suiker en kwaad op mezelf omdat dat echt niets oplost,toch niet meer smaakt na de tweede dus waarom doe ik dat toch???). Dan compenseer ik door de volgende dag extra 'gezond' te proberen eten (wat neerkomt op veel te weinig gewoon voedsel) maar 's avonds herval ik terug. Nu heb ik alle suikers gebannen uit mijn kot, in de hoop die lichamelijke craving naar zoetigheid al wat te kunnen laten stabiliseren en intussen ga ik proberen om me meer te vullen met deftig voedsel.
Ik hoop dat het eens die thesis af is over een dikke maand en die last van mijn schouders is, vanzelf iets beter gaat omdat ik niet meer zoveel psychologische druk ga ondervinden waardoor ik altijd maar in de suikers vlieg.
Ik heb al leren denken dat niet alles altijd perfect moet zijn, gewoon is tegenwoordig ook goed genoeg voor mezelf en dat helpt precies wel wat.

Lieve groetjes en zet hem op allemaal!

Dinsdag 8 november 2016 22:20


Reactie van Jk

Hoi! Ik zit echt met mijn handen in het haar. Sinds vorige zomer ben ik beginnen lijnen, ik was helemaal niet te dik, maar ben wel heel onzeker over mijn uiterlijk. Zonder het te beseffen ben ik boulimia gaan ontwikkelen. Zo erg zelfs dat ik elke dag een x of 3 overgeef, zelfs zonder de eetbuien, die ik niet vaak heb. Het gebeurd zelfs als ik gewoon een rijstwafel eet. Ik doe aan topsport, hiervoor ga ik al een tijdje naar een sportpsycholoog. Ik heb met hem een hele goed band, maar hij weet niet of hij me op dit vlak nog verder wil helpen. Dat zou ik heel moeilijk vinden aangezien ik niet met iedereen zo goed kan praten. Hebben jullie wat tips om deze cirkel te doorbreken?

Dinsdag 18 april 2017 15:38

Reageer op dit bericht


Je reactie wordt eerst gechecked door een moderator voordat deze geplaatst wordt!

Je naam :
Je E-mail adres : (optioneel, wordt niet getoond)
Website : (optioneel)
Wat wil je kwijt? :
CAPTCHA Image
Ik kan de code niet lezen
Letters hierboven :