Eat Healty, Fight Back

Ervaringen met anorexia


Verhaal van Kathelijne


Persoonsgegevens

Naam: Kathelijne
Leeftijd: 27
Burgerlijke staat: samenwonend
Woonsituatie: met vriend
Opleidingsniveau: WO
Werk: Intercedente

Scheiding van mijn ouders

"Toen mijn moeder besloot dat ze wilde scheiden van mijn vader, veranderde mijn leven van de één op de andere dag radicaal. De borden vlogen door de keuken; van een onbezonnen en stabiel gezinsleven was geen sprake meer. Veertien jaar was ik toen. Er was alleen maar ruzie en spanning in huis. Ik dacht: als ik het dan maar tenminste goed doe op school en braaf help in het huishouden, dan neem ik misschien wat spanning in huis weg en zijn mijn ouders daar tenminste wel tevreden over. En als ik dan ook nog eens ietsje gezonder ga leven, dan kan ik daar in ieder geval trots op zijn."

Glijdende schaal

"En zo begon het. Aanvankelijk geen chips en chocola meer, en een abonnement op de sportschool. Hard studeren voor mijn schooltoetsen, zorgen dat de afwasmachine uitgeruimd was en dat de trap gezogen was als mijn moeder thuiskwam. Na al het geklaag van mijn ouders onderling, het continue kwaadspreken over de ander, was "Zeg, je bent afgevallen! Ziet er goed uit!" zo'n beetje het eerste positieve dat ik sinds weken te horen kreeg. En dat smaakte naar meer. Althans, ‘smaakte'...ik smeerde geen boter meer op mijn brood, dronk geen melk meer in mijn thee. Een boterham bij de lunch minder, een kleiner stukje vlees bij het avondeten. En ik ging nog een keer vaker per week naar de sportschool. Dat ging tenminste wel goed, daarin slaagde ik in ieder geval wel."

Meer verlies dan alleen gewicht

"Ik ging mij meer en meer bezighouden met afvallen en sporten. In plaats van wat gezelligs te ondernemen na schooltijd met mijn vriendinnen en vriendje, voelde ik mezelf nuttiger als ik de sportschool indook en ‘s avond voor het avondeten zorgde (of eigenlijk: ik stoomde alleen nog maar groentes). Het besef dat het mijn leven beheerste, heb ik stiekem eigenlijk altijd wel gehad. Pas op de dag dat mijn vriendje het uitmaakte (geef hem eens ongelijk; ik was inmiddels allesbehalve een gezellig en aantrekkelijk vriendinnetje) realiseerde ik mij echt dat ik meer begon te verliezen dan alleen mijn gewicht. Op die dag heb ik aan de bel getrokken en aan mijn omgeving toegegeven dat ik hulp nodig had."

Behandeling

"Toen begon een lang behandelingstraject. Eerst aankomen met behulp van een diëtiste, totdat mijn gewicht voldoende was om mijn gedachten en emoties te gaan versterken middels verschillende therapieën. Te beginnen met groepstherapie in deeltijd, daarna gezinstherapie en vervolgens een jaar lang individuele psychodynamische therapie. Het was zwaar, maar ik heb er geen seconde spijt van gehad. Groepstherapie was best eng, maar ik heb veel erkenning gevonden. Het was zo fijn om mensen te ontmoeten die mij begrepen. We gaven elkaar stimulans en hielden elkaar een spiegel voor. Psychodynamische therapie was moeilijker, dat ging een stap verder. Door gesprekken kwam ik in contact met mijn gevoel en begonnen de puzzelstukjes van mijn eetstoornis in elkaar te vallen; waarom ik dit ontwikkeld had. En ondertussen bleef ik onder begeleiding van de diëtiste vechten om mijn gedachten en gedrag omtrent eten en bewegen weer gezond te krijgen. Het was nooit gemakkelijk; zo'n vier jaar lang is elke maaltijd een innerlijke strijd geweest."

Imperfectie hoort bij leven

"Ik ontdekte welke pijn er onder mijn eetstoornis lag. Bepaalde verhoudingen in mijn gezinssituatie hebben mij ertoe aangezet om zo door te slaan in het afvallen. Zo heb ik bijvoorbeeld altijd het idee gehad dat ik er alleen toe deed als ik perfect was: een 7 was niet goed genoeg, dat moest een 9 of 10 zijn. Ik was de oudste in ons gezin, en mijn ouders gebruikten mij vaak als klankbord. Mijn zusjes waren nog te jong om het te begrijpen, zo dacht ik. Nu weet ik: op je 14e ben je ook nog veel te jong! Het liefst wilde ik hen gelukkig zien, dat alles zo bleef als eerst. Uit alle macht probeerde ik de boel te sussen. Maar...het lukte me niet. De echtscheiding van mijn ouders liet mij wankelen. Het liet me zien dat mijn leven niet perfect was, dat onzekerheden bij het leven horen. Ik kon die angst niet verdragen, wilde er niet aan. Ik wilde mezelf letterlijk en figuurlijk wegvagen uit mijn leven. Alsof dat het verdriet oploste."

Hersteld

"Ik heb geleerd die pijn, die angst, onder ogen te zien. Door te voelen en eerlijk tegen mijzelf te zijn, leerde ik van mijn pijn mijn kracht te maken. En zo veranderde die angstaanjagende lepel met eten.... in een lepel lef. Ik ben er helemaal vanaf. Ik geniet van het leven en van eten, ik kan sporten zonder erin door te slaan. Ik blijf van mezelf vragen om op alle vlakken goed te presteren, maar dat is ook wie ik ben en wie ik zal blijven. En ja, ik moet eerlijk zijn, ik geloof wel dat ik het belangrijker dan anderen vind om slank te blijven. Ik leef erg gezond, maar: op een ‘gezonde' manier. Ik eet dus echt wel eens een zak chips (helemaal leeg!) of een frietje. En dan heb ik nergens last van, lekker joh! Ik kan daar weer helemaal van genieten zonder me schuldig te voelen. Ten tijde van mijn eetstoornis kon ik me niet voorstellen dat er ooit een dag zou komen waarop ik geen calorieën meer zou tellen (ik wéét wat er in zit, dat is kennis; hoe kan ik dat óóit uit mijn hoofd krijgen). Maar als je mij nu vraagt wat er in een bord pasta bolognese zit: ik zou het echt niet weten. Dat komt omdat ik het niet meer nodig heb om er over na te denken!"

Kilo's zelfvertrouwen

"Natuurlijk zijn er nog momenten dat ik verdrietig of boos ben, en slecht in mijn vel zit. Dan kan ik wel eens het verlangen hebben om die gevoelens ‘weg te maken' en mezelf af te leiden door bijvoorbeeld minder te eten of meer te gaan sporten. Gelukkig kan ik dan nu tegen mezelf zeggen: "Kom op, wat is er écht aan de hand, je weet ook dat dat niks voor je oplost". Ik ben nu niet meer bang voor mijn gevoelens en durf nu verdrietig te zijn en dat met anderen te delen. Zo kan ik nu constructief met moeilijke dingen omgaan. Dat is ook de belangrijkste les die ik geleerd heb: door af te gaan vallen zijn mijn problemen thuis er nooit minder op geworden. En weet je wat het mooiste is? Ik heb nu kilo's zelfvertrouwen. En: ik voel mezelf veel slanker dan toen ik 15 kilo lichter woog!"

 
Manja Cheng | 29 mei 2011 14:02 | 3 reacties | Reageer!


Reactie van bloem

ik heb een boek over anorexia gelezen en vind het heel erg en heb heel erg medelijden met de mensen die het hebben en hebben gehad.

Zaterdag 1 november 2014 12:29


Reactie van An Lepelaar

ben geinterresserd in Anorexia en wil er wel iets over lezen of leren

Zaterdag 22 augustus 2015 20:02


Reactie van Dora

Super mooi verhaal ga ik gebruiken voor mijn spreekbeurt

Dinsdag 29 maart 2016 18:34

Reageer op dit bericht


Je reactie wordt eerst gechecked door een moderator voordat deze geplaatst wordt!

Je naam :
Je E-mail adres : (optioneel, wordt niet getoond)
Website : (optioneel)
Wat wil je kwijt? :
CAPTCHA Image
Ik kan de code niet lezen
Letters hierboven :